... همیشه با توام
چند وقتی بود که دیگه ذهن و دستم برای نوشتن مددی نمی دادند. دلم گرفته بود و نگاهم منتظر. منتظر یه اتفاق که برای رسیدنش لحظه شماری می کردم! نمی دونم ولی شاید امید رسیدن یه دعوت نامه، دیگه تاب و قراری برام باقی نگذاشته بود تا بتونم ذهنم رو برای نوشتن حتی چند خطی متمرکز کنم. خودم اینجا بودم و دلم جای دیگه ای می پرید... یه جورایی برای نوشتن این دست و اون دست می کردم تا شاید اتفاقی که منتظرش بودم بیافته و پست بعدیم رو به خاطره سبز زیارتی متصل کنم که عطر دل انگیزش تا همیشه در فضای این صفحه ی سیاه موندگار بشه... و چه سعادتی نصیب من کمترین شد!!! هنوز بعد از گذشتن چندین روز از بازگشتمون باورش برام سخته که به دربار پادشاهی شش پیشوای بزرگ عالم امکان مشرف شدم! و با افتخار این پست رو با نام بلند سرور مظلومم حسین ابن علی علیه السلام آغاز می کنم.
یا حسین (ع) روز اول زیارتی
که با تولد دهمین ستاره نورانی آسمان ولایت و امامت آغاز شود آن هم درحریم غریب و
دورافتاده شان چه دلنشین و با صفا دفترش گشوده شده است! چه افتخاری!!! و
چه دلتنگی بزرگی در اولین زیارت جد بزرگوار امام زمان عج به دل زوارش سایه
انداخته بود. حریم غریبی که تنها آذینش دو گنبد نو ساخته ی گلی بودکه آن هم با خون دل تک تک
عاشقان این خاندان مظلوم تاریخ جان تازه می گرفت. بغضی عجیب راه
نفس را صد کرده بود ولی به حرمت مبارک بودن آن روز جرئت فرو ریختن نداشت.
وقتی از نزدیک غربت این بارگاه ملکوتی را که مدفن خانواده نزدیک مهدی صاحب الزمان (عج) بود می دیدی آن هم در محاصره مشتی دشمن که روی دیدن آنها را نداشته و ندارند و حتی
کینه موروسیشان به مدفن این بزرگواران هم امان نداده دلت صدها بار به این غربت عظیم
می شکست و در سینه حبس می شد. آنقدر غریب که حتی در میلادشان هم کوچکترین آذینی به چشم
نمی آمد و تنها عده ی قلیلی از زوار دل شکسته بودند که با دانه دانه ی اشک هایشان این روز فرخنده
را به ساحت کریمانه شان تبریک عرض می کردند... در کاظمین با
دیدن گنبد و بارگاه زیبا و دلنشین جواد الائمه و جد بزرگوارشان امام کاظم علیه السلام بغض
فروخفته در سینه ها شکست. این زمین بهشتی چنان زیبا و دلنشین بود که با هرقدمت در بارگاه
جود و محبتشان دریایی از آرامش و اشتیاق به ماندن نصیبت می شد. با دیدن شکوه و عظمت این
بارگاه و غربت و تنهایی آن مدفن مرحمی جز اشک ریختن و ناله زدن براین مظلومیت به
جان خسته زوار آرامش نمی داد... از صفای کاظمین
که جرئه ای نصیب تشنگان شد اگر خوب گوش می کردی صدای زمزمه ای به گوشت میرسید
که: هر قلب به سینه
قبله گاهی دارد هرقبله برای خود
خدایی دارد اما ز درون کعبه
می گفت خدا ایوان نجف عجب
صفایی دارد حیدر بنگر چه
بارگاهی دارد... صفای ایوان نجف
آن هم در شور و غوغای عید به ولایت رسیدن مولی الموحدین امیرالمونین صدها برابر به
دل مشتاقانش می نشیند. حریم زیبایش را
مجسم کن که صدای دست و هل هله و شادی در همه جایش غوغایی برپا کرده که دل هر
شیفته ی ولایتی را می لرزاند. دسته دسته عشاق با هر زبان و گویشی برای عرض تبریک این
روز بزرگ چشم به ایوان با صفای امیرشان دوخته اند و با مولایشان راز دل میگویند. هر چه تلاش کنی
باز هم درک عظمت مکانی که در آن قدم برمیداری از عهده ات خارج است. حتی بهشت
هم به این خطه ی عرشی قبطه می خورد. چه زیبا گفت که: نازد به خودش خدا که حیدر
دارد دریای فضایلی منور دارد مانند علی دگر نیاید
والله صد بار اگر کعبه ترک بردارد وقتی تپش های
قلبت تندتر و مشتاق تر از همیشه می زند خبر از رسیدن لحظه موعود می دهد. انگار تمام
سفر را به شوق رسیدن چنین لحظه ای به انتظار نشسته ای. تا به حال به بارگاه منور هر
کدام از این خاندان یاس که مشرف می شدی آخرین دعایت این بود که توفیق حضور در خاک
سرورت را پیدا کنی و حالا بعد از سال ها انتظار، به آرزوی دیرینه ات جزدقایقی دور
نبودی... چشم هایت را می
بندی و به یاد روزهایی می افتی که در روزه سالار شهیدان اباعبدالله الحسین با این
نوا حالت دگر گون میشد که : بر مشامم می رسد
هر لحظه بوی کربلا بر دلم ترسد
بماند آرزوی کربلا تشنه آب فراتم
ای اجل مهلت بده تا بگیرم در بغل
قبر شهید کربلا طاقتت تاب می
شود و وقتی چشمهای خیست را می گشایی باورش برایت سخت است که چشمهای شرمنده
ات به دیدن نورانی ترین گنبد عرشی در فرش چراغانی شده است. در این خاک در
این سرزمین غمبار تمام جوارحت در عزای ارباب بی کفن آتش می گیرد ومی سوزد. بغض
تنها همسفر همیشگی این دیار کرب و بلاست. نمی دانم از کجایش
بگویم... از صفای شش گوشه
سبزی که دلت می خواهد زیر قبه با شکوهش با گریه جان دهی !؟ از بین الحرمینی
که برای دو یاقوت عرشی در فرش زمین ریسمان شده است !؟ یا از هجوم بغض
بی امانی که در حریم زیبای سقای کربلا دامن گیرت می شود!؟ نمی دانم از
کدامین مقام یاد کنم؟!؟ از آن لحظه ای
که در مقام حضرت علی اصغر سر بر گهواره ی کوچک سبز پوشی می گذاری و با نوای روزه بر او اشک
میریزی... یا از آن لحظه
ای که در مقام حضرت علی اکبر ایستاده ای و روزه خوان با این روزه لرزه بر جانت می
اندازد که: جوانان بنی هاشم
بیایید علی را بر در
خیمه رسانید خدا داند که من
طاقت ندارم علی را بر در
خیمه رسانم از تل زینبیه
بگویم یا کف العباس ؟! از لحظه های حضور در خیمه های اباعبدالله و محراب نمازشان یاد کنم
یا از پنجره فولادی که نشانگر قتلگاه مولایم بود واین انگار نوای روزه ی مادری پهلو شکسته
بود که هنوز هم به گوش عزادارانش می رسید... و حتی نمی دانم
چگونه توصیف کنم صفای زیباترین شب جمعه ای را که به عمر کوتاهم ازخداوند هدیه
گرفته بودم. آن لحظه هایی که رو به روی شش گوشه نورانیش نشسته ای وحتی روزه خوان ها هم
نمی دانند که از کدامین مصیبت این خاندان مظلوم جگرت را آتش بزنند. تا در این خاک
چشم باز می کنی انگار وقت رفتن فرا رسیده. وقتی آخرین نگاهت را به ضریح زیبایش
متصل می کنی فقط آرزوی دعوتی دوباره در نگاهت موج می زند. حتی زبانت با خداحافظی
بیگانه می شود چون امید بازآمدنی دوباره از هر چیز در سینه ات روشن تر می درخشد. وقت آخرین
احترام از دور چشمانت خیره به پرچم سرخی می ماند که به امید روزی به اهتزاز بر آمده
تا آخرین باز مانده نسل آفتاب بپا خیزند و نوای بلند : یا اهل العلم ان
جدی الحسین قتلوه العتشان را به گوش تمامی
منتظران ظهور سبزش برسانند و با انتقام خون به نا حق ریخته جد بزرگوارشان
مرحمی بر دل سوخته خود و همه عزادان این قرنهای غربت و تنهایی باشند. به امید شنیدن
نوای زیبایشان چهارده گل صلوات را تقدیم مقدم گرامیشان کنیم تا زودتر خاک پایشان طوطیای
این چشم های چشم به راهمان شود. پینوشت: _ ایام عزای سرور و سالار شهیدان ابا عبدالله الحسین و اهل بیت مظلومشان را به پیشگاه صاحب عزای این ایام مهدی آل محمد (عج) تسلیت و تعزیت عرض می کنم... آجرک الله یا صاحب الزمان _ خدمت بزرگواران و دوستان عزیز هم این ایام سوگواری رو تسلیت میگم و از همه التماس دعا دارم. همیشه با تو روزها و لحظه هايم را زير و رو مي کنم تا بهانه اي خود نمايي کند براي نوشتن اما نوشتني که عطر حضورخاندان یاس در سطر سطر آن معناي حيات را برايم تداعي کند. چشم هايم را بستم و بار ديگر روانه شدم... گنبدي طلايي پر نورتر از هرچه ستاره ي کهکشانيست در خاطرم نقش بست، به احترام و ادب سر تعظيم فرود آوردم و غرق لذت وصل شدم... اذن دخول خواندم و پيش رفتم. گويي در ميان ابرها قدم ميگذاشتم آرام و سبکبال! فارق از هرچه دلبستگي و محو عظمت و شکوه بيکرانه اي که مرا به سوي خود مي خواند. چشم به آسمانش که دوختم دسته دسته کبوتر عاشق بود که جلد اين خانه ي بهشتي اند و قوتشان دانه هايي که زائران اين حريم مقدس با هزاران اميد و آرزو نذرشان مي کنند. از ميان صحن ها که مي گذشتم انگار هر کدامش دريايي از خلوص و آرامش بود که امواج سخاوتمندانه اش هيچ عابري را بي نصيب نمي گذاشت. چشمم به گوشه گوشه ي اين حريم کريم که مي افتاد زائران عاشقي مي درخشيدند که غرق نجواي عارفانه با مولايشان خلوت کرده بودند. نگاهشان لبريز از محبت بود و نياز و براي پيشکش چيزي جز قطرات زلال اشک نمي شناختند. به پنجره ي فولاد که رسيدم دلم لرزيد... نگاهم به ريسمان هايي افتاد که يک سرش به پنجره فولادين گره خورده بود و سر ديگرش به دل هاي لرزاني بند بود که آخرين نفس هاي اميدشان را نذراين بارگاه سخي کرده بودند. بي اختيار حمد شفا به ياد تک تکشان بار ديگر بر زبان قاصرم جاري گشت و باز هم عبور کردم... مثل هميشه از پايين پا مشرف شدم. در اينجا براي من زمان از عبور باز مي ايستاد و همه ی مکان در اين حريم سبز خلاصه ميگشت... هر قدمي که به سمت ضريح نورانيش برميداشتم انگار روحم جلايي تازه مي گرفت ... گوشه اي يافتم و مات اين شکوه وصف ناپذير شدم. اگر خوب گوش مي کردي حتي صداي بال ملائک را در کنارت به وضوح مي شنيدي ... تا چشم ميديد دست هايي بود که همه به نشانه ي نياز بر آورده بودند و اشک هايي که حکايتي جز درماندگي و دلتنگي صاحبانشان نداشت. نمي دانم چقدر غرق اين درياي رحمت بودم آن قدر مي دانم که وقت بازآمدن آرزويي جز بازگشت دوباره را نداشتم........ همیشه با تو
بهت ناگزیر... نیمه ماه رمضان که می گذرد احساس می کنم دلم تاب عظمت شب های پیش رو را ندارد....
انگاربغضی به فراخی تاریخ در گلو حتی مجال نفسی آرام را با خود میبرد.
سکوت این شب ها آبستن فریادی به وسعت تمام مظلومیت بشر است.
بشری که تمام هستیش را وام دار وجود نازنین گوهریست که بندگی خداوند را معنایی جاودانه بخشید.
شب های عظیم قدر با شوکران غمی آمیخته که بهتی ناگزیر
را هنگام تلاش برای درک معنایش طلب می کند!
گاه معطل می مانم که چگونه باید احیا بدارم...
با خود می گویم آیا ظلمی که به اولین مظلوم بزرگ تاریخ و به دنبال آن تمام بشر تا امروز رفت سزاوار آن نیست که تمامی این شب ها را تا سپیده ی صبح برای پایمال شدن آن حق مسلم و این عدل خداوندی گریبان چاک کرد؟؟؟ و بعد به خود نهیب میزنم که فراموشم نشود این شب ها همان شب هاییست که یک سال درانتظارآمدنش بودی... همان شب هایی که باید از فرصت بی نظیر عفو الهی نهایت شکر را به جای آورده و باردیگردر این دریای بیکران رحمت خداوندی جان آلوده ی خویشتن را صفایی تازه دهی... آن گونه باید اشک بریزی و ناله کنی که همان اشک ها و مویه ها تطهیری باشد برای پاک شدن این دل آمیخته با تباهی ها... و در نهایت درد عظیمی به جانم چنگ می زند که تاب و قرار از وجودم به یغما میبرد. همان احساس طفلی گمشده که بیتاب دیدار چهره ی آشنای پدر سال هاست طعم شیرین آرامش را به فراموشی سپرده است... اما با گذر روزها این طفل سرگردان حتی ازخاطربرده است که چرایی تمام بی قراری هایش از نکبت دوران غیبت پدر سرچشمه دارد! و چه آسان به فراموشی سپرده است و چه آرام نشسته تا دستی از غیب به یاریش بیاید!!! چرا گریه و ناله اش با مصیبت گم شدنش تناسبی ندارد؟!؟ چرا در غیاب پدر تاب آورده وحتی تلاشی برای یافتنش نمی کند؟!؟ در این شب های با شکوه قدر آیا فرصت آن نیست که تمامی شب را با یاد غم هجران پدرمهربان به طلوع صبح برساند؟ آیا مجال آن نیست که لحظه لحظه اش را به درگاه خدا به التماس بنشیند که فرج پدر را برای سال پیش رو مقدر نماید؟ آیا درک ارزش این شب های عظیم جز در فراموشی تمام مشکلات خود و فریاد زدن دردهای پدر است؟ آیا معامله ای پرسود تر از این در این شب ها سراغ داریم؟ مایی که هیچ خود را پیشکش می کنیم و پدری که دریای لطف و محبتش را نصیب فرزند می کند... این بار آرام زیر لب زمزمه میکنم شب های قدر من با ظهور توست که جاودانه می شود پدرجان... من همیشه با توام... پینوشت: اگر دلتان شکست و راهی شدید همیشه با تو را فراموش نکنید... التماس دعا
دلم بارانیست... شاید این بار بیشتر از همیشه دلتنگ نگاه مهربانت چشم انتظار نشسته ام..... شاید خسته ام از بیراه های بیشماری که جز فرسودن و فرسودن چیزی برایم به
یادگار نداشتند... شاید زنجیرهای دنیا را بر دست و پایم تنگ تر از همیشه دیده ام که این گونه
بر زمین افتاده ام... شاید از یاد برده ام اینجا مسافرم و شاید که دیگر از پس امروزنباشد فردایی... و شاید ......... دلیل بیتابی این دل دنیا زده هرچه باشد تنها و تنها تویی که درمانش هستی... تو تنها ساحل آرام این خیال طوفان زده ای... تنها تویی که با نیم نگاهی کویر خشک سینه ام را غرق طراوت باران مهرت می
کنی.... نورانی ترین سپیده تاریخ به امید صبح روشن توست که ظلمت این شب های ویران
را تاب می آورم.... کوچه ای که به خرابات دلم میرسد چراغان شکوه قدم هایت کرده ام... مرا دریاب.......... همیشه با تو... در این روزهای خالی، در این تاریکی مکرر زمانه، در این لحظه های پر التهاب که هرکس با مرام ومسلک خود به فکر راه و چاره ایست؛ به تو می اندیشم... به تو می اندیشم و به آن قلب دریاییت که به گردباد مصیبت های زمان دچار گشته و باز هم طوفانیست... به تو می اندیشم که هنوز دست هایت محصور حصار غیبت است و هنوز هم به صبر توصیه شده ای... به تو می اندیشم که همچون همیشه ی اوقات ازغمها و دردها و مصیبتهای شیعیان سینه ات
بیتاب گشته است و دعا به یاد تک تکشان تنها مرحم دل بیتابت ...
من به تو می اندیشم و به بزرگترین گناه زمانه ی خود که همانا فراموش
کردن یاد توست... غم ما بیمار و غصه دار... ولی ما چگونه ایم؟ یادمان هست که نه تنها درگرفتاری وزمان مصیبت که در همیشه ی
اوقات به یادت باشیم و خود را محیای حضورت کنیم؟!؟ به یاد داریم که به وقت بلا بیشتر از هر زمان نجات را در وجود مقدس تو
جستجو کنیم و به دنبال سرابهای زمانه خود را فنا نکنیم؟!! من به تو می اندیشم و به فردایی که تمنای آمدنت را دارد...
همیشه با تو... پینوشت: -به شب آرزوها که نزدیک می شوم ، آرزو می کنم همه ی آرزویم تو باشی.... امشب تو شلوغی و غوغای خیابونا یه دفه دلم خیلی گرفت خیلی...انقدر که نتونستم جلوی قطره اشکی که آروم از گوشه چشمام لیز خورد رو بگیرم...یاد یه نفر افتادم و احساس کردم خیلی غریبه ... با اینکه همه می دونیم که سرور دو عالم ؛همون بزرگی که «بيمنه رزق الوراي و بوجوده ثبتت الارض و السماء» در شان ایشونه ،تنها و غریب قرن هاست که فقط منتظر 313 تا یار واقعی هستن... چرا باید راه نجات اصلی رو از خاطر ببریم؟! و چرا حداقل یک صدم این شور و اشتیاقی که برای انتخاب شدن نامزد مورد علاقمون نشون میدیم تا حالا صرف تبلیغ و دعا برای حضرت نکردیم؟از کنار ماشینا که رد میشدم تقریبا 80 درصدشون عکس یا یه نشونه از فرد مورد علاقشون به ماشین چسبونده بودن تا همه بدونن که طرفدار کی هستن و برای اون شخص هم تبلیغ کنن...از خودم پرسیدم تا حالا چی کار کردی که وقتی تو یه جمعی میری که تو رو نمی شناسن یه نشونه از حضرت داشته باشی تا همه بدونن چه کسی رو دوست داری و برای اسمش تبلیغ میکنی... به این نتیجه رسیدم که خیلی عقبم... یاد یک متن کوتاه افتادم که میگفت: و بعد چشمام و بستم و اروم زیر لب زمزمه کردم: شعر زیر را تقدیم میکنم به روح بلند بانو و استاد عزیزی که با کلام نافذ و دلنشینش رگ و ریشه ام را با نام مقدس فاطمه زهرا(علیها السلام) و اهل بیت گرامیشان پیوند همیشگی داد... درد و. . . دل ای پدر زهرایت امشب خسته است دیگر امشب رخت هجرت بسته است نه توانی را به جان دارد سراغ نه دلی را بهر ماندن در فراق ای پدر جانم به قربانت ببین شوی زهرایت شده غربت نشین تا تو رفتی بانگ خاموشی زدند روی دلها رنگی از جنس فراموشی زدند این دو رویان برده شیطان شدند با سپاه کفر هم پیمان شدند شرمساری بر رخ عالم نشست در حریم خانه ات حرمت شکست ای پدر از محسنت چیزی مپرس... از فشار و میخ در چیزی مپرس... داغ سیلی بر گل حیدر زدند تازیان بر دخت پیغمبر زدند قامتم خم شد پدر پشتم شکست پیش چشمانم علی شد بسته دست آه از این غربت از این دلهای سنگ از سکوت مردمی هفتاد رنگ ای پدر دیگر مجال شکوه نیست در تنم حتی توان گریه نیست گرچه یاست ارغوانی پیکر است زخم دل از زخم تن کاری تر است ای پدر از بی وفایی خسته ام من دگر بار سفر را بسته ام نیمه شب گاه وداع با علیست بی قراری در نگاهش منجلیست بعد از این تنهای تنها می شود راز دارش چاه صحرا می شود ای دریغا موسم دل کندن است این جدایی از علی جان کندن است ای پدر گر فاطمه بی جان نبود تا ابد بر گرد او پروانه بود گرچه او درد آشنای این غم است هرنگاهش زخم دل را مرحم است چون ندارد تاب این یاس کبود چاره ای جز غسل پیراهن نبود ای پدر آغوش خود را باز کن سینه ات را محرم این راز کن در دل تاریک شب خاکم کنند مرحمی بر این دل چاکم کنند جای قبرم مخفی از دل های کور تا بیاید مهدی آل رسول همیشه با تو... 
.jpg)
به ياد روزهاي نه چندان دور مي افتم که سلطان ايران زمين مرا به پابوس خوانده بود
و من بيتاب رسيدن به خطه اي از بهشت آسماني در زمين سر از پا نمي شناختم...
تمام مشکل بشر اين است که خيال مي کند
ظهور يکي از راههاي نجاتش است!
.
.
.
.
.
.
.
و حال آنکه:
ظهور "تنها راه نجات" است
اي خانهات آباد خراباتت کو؟
در شهر نشانهاي ز تبليغ تو نيست
اي عشق! ستاد انتخاباتت کو؟!
همیشه با توام
| Design By : Night Skin |
معنای زنده بودن من با تو بودن است
نزدیک...دور...
سیر...گرسنه...
رها ... اسیر...
دلتنگ...شاد...
آن لحظه ای که بی تو سر آید مرا مباد.
معنای مرگ من
در راه سرفرازی تو در کنار تو
معنای "عشق" نیز
در سرنوشت من
با تو
"همیشه با تو"
برای تو زیستن.....
(مشیری)
